Selam millet,
Uzun zamandır PHP ile orta ve büyük ölçekli projeler geliştiriyorum. Özellikle son birkaç yılda ekip büyüdükçe namespace ve autoloading düzeninin ne kadar kritik olduğunu daha iyi anladım. Küçük projelerde her şeyi tek bir dosyaya veya rastgele klasörlere atmak iş görüyor ama proje büyüdükçe işler çorap söküğü gibi geliyor. Ben genelde PSR-4 standardını temel alıyorum ve Composer’ın autoloading mekanizmasını kullanıyorum. Klasör yapımı da namespace’lerle birebir eşleştiriyorum. Mesela "App\Models\User" sınıfı direkt olarak src/Models/User.php dosyasında duruyor. Bu sayede hem IDE’ler hem de ekip arkadaşları için net bir harita oluşuyor. Ama bazen modüller arası bağımlılıklar can sıkıcı olabiliyor, özellikle de birden fazla geliştirici aynı anda çalışırken namespace çakışmaları yaşanabiliyor. Siz bu tarz durumlarda nasıl bir strateji izliyorsunuz?
Bir de merak ettiğim konu, autoloading’i optimize etmek için özel bir yöntem kullanan var mı? Composer’ın dump-autoload işlemini sık sık yapmak zorunda kalmamak için development ortamında bir şeyler yapanınız var mı? Ben şahsen development sırasında PSR-4 tabanlı bir autoloader yazıp composer autoload’ını bypass eden bir yapı kullanmayı düşünüyorum, çünkü her sınıf eklediğimde composer dump-autoload çalıştırmak bazen sinir bozucu olabiliyor. Özellikle büyük projelerde bu işlem saniyeler sürebiliyor. Bu konuda tecrübesi olan varsa fikirlerini duymak isterim.
Son olarak, namespace hiyerarşisini kurarken domain-driven design (DDD) yaklaşımı mı yoksa daha teknik bir katmanlı mimari mi (örneğin Controllers, Services, Repositories) tercih ediyorsunuz? Ben ikinci yaklaşımı kullanıyorum ama bazen bu yapıda namespace’ler çok derinleşiyor ve okunabilirlik azalıyor. Sizin deneyimleriniz neler? Hangisi uzun vadede daha sürdürülebilir? Özellikle büyük ekiplerde hangi düzenin daha az kafa karışıklığı yarattığını merak ediyorum.
Uzun zamandır PHP ile orta ve büyük ölçekli projeler geliştiriyorum. Özellikle son birkaç yılda ekip büyüdükçe namespace ve autoloading düzeninin ne kadar kritik olduğunu daha iyi anladım. Küçük projelerde her şeyi tek bir dosyaya veya rastgele klasörlere atmak iş görüyor ama proje büyüdükçe işler çorap söküğü gibi geliyor. Ben genelde PSR-4 standardını temel alıyorum ve Composer’ın autoloading mekanizmasını kullanıyorum. Klasör yapımı da namespace’lerle birebir eşleştiriyorum. Mesela "App\Models\User" sınıfı direkt olarak src/Models/User.php dosyasında duruyor. Bu sayede hem IDE’ler hem de ekip arkadaşları için net bir harita oluşuyor. Ama bazen modüller arası bağımlılıklar can sıkıcı olabiliyor, özellikle de birden fazla geliştirici aynı anda çalışırken namespace çakışmaları yaşanabiliyor. Siz bu tarz durumlarda nasıl bir strateji izliyorsunuz?
Bir de merak ettiğim konu, autoloading’i optimize etmek için özel bir yöntem kullanan var mı? Composer’ın dump-autoload işlemini sık sık yapmak zorunda kalmamak için development ortamında bir şeyler yapanınız var mı? Ben şahsen development sırasında PSR-4 tabanlı bir autoloader yazıp composer autoload’ını bypass eden bir yapı kullanmayı düşünüyorum, çünkü her sınıf eklediğimde composer dump-autoload çalıştırmak bazen sinir bozucu olabiliyor. Özellikle büyük projelerde bu işlem saniyeler sürebiliyor. Bu konuda tecrübesi olan varsa fikirlerini duymak isterim.
Son olarak, namespace hiyerarşisini kurarken domain-driven design (DDD) yaklaşımı mı yoksa daha teknik bir katmanlı mimari mi (örneğin Controllers, Services, Repositories) tercih ediyorsunuz? Ben ikinci yaklaşımı kullanıyorum ama bazen bu yapıda namespace’ler çok derinleşiyor ve okunabilirlik azalıyor. Sizin deneyimleriniz neler? Hangisi uzun vadede daha sürdürülebilir? Özellikle büyük ekiplerde hangi düzenin daha az kafa karışıklığı yarattığını merak ediyorum.