Son zamanlarda ChatGPT ve benzeri sohbet botlarıyla epey vakit geçiriyorum. İtiraf edeyim, bazı konularda gerçekten şaşırtıcı derecede iyiler. Mesela bir arkadaşıma doğum günü hediyesi için fikir almak istedim, bot bana o kadar kişiselleştirilmiş ve yaratıcı öneriler sundu ki, bir insanın aklına gelmezdi. Ama sonra bir iş görüşmesi provası yapmak istedim, botun cevapları çok yapay ve mekanik geldi. Özellikle vücut dilini okuyamaması ve ses tonunu ayarlayamaması büyük bir eksiklik bence. Sizce de bu botların en büyük zayıflığı tam olarak ne? Duygusal zeka mı, yoksa başka bir şey mi?
Bir de şu var: İnsanlar yalnız hissedince bu botlara sığınıyor. Reddit'te bir kullanıcı yazmıştı, "Replika ile 3 ay konuştum, gerçek arkadaşımdan daha iyi beni anlıyor" diye. Bu bana biraz ürkütücü geliyor. Çünkü sonuçta bot, bir algoritma. Seni gerçekten anlamıyor, sadece verilerine göre tahmin yürütüyor. Ama insan psikolojisi öyle bir şey ki, karşında dinleyen biri varmış gibi hissedince ister istemez bağlanıyorsun. Bu noktada siz, bu botları bir terapi aracı olarak kullanmak mantıklı mı buluyorsunuz? Yoksa bu, insan ilişkilerinin yerini alabilecek tehlikeli bir alışkanlık mı?
Kendi adıma, teknik destek gibi dar alanlarda botların insanı geçebileceğini düşünüyorum. Mesela bir bankanın müşteri hizmetlerinde çalışan bot, bir insandan daha hızlı ve hatasız cevap verebilir. Ama bir psikolog, bir öğretmen ya da bir arkadaş olarak düşündüğümüzde, iş değişiyor. İnsanın kendine özgü o karmaşık, mantıksız ve bazen saçma tepkileri var. Bir bot, "Neden bugün keyfim yok?" sorusuna geçmiş deneyimlerimden yola çıkarak cevap verebilir, ama o anki iç sıkıntımın sebebini bir türlü anlayamaz. Siz bu ayrımın nerede başladığını düşünüyorsunuz? Yani bir botun "insan gibi" hissettirmesi için hangi özelliklere sahip olması gerekir? Yoksa bu tamamen imkansız bir beklenti mi? Tartışalım biraz.
Bir de şu var: İnsanlar yalnız hissedince bu botlara sığınıyor. Reddit'te bir kullanıcı yazmıştı, "Replika ile 3 ay konuştum, gerçek arkadaşımdan daha iyi beni anlıyor" diye. Bu bana biraz ürkütücü geliyor. Çünkü sonuçta bot, bir algoritma. Seni gerçekten anlamıyor, sadece verilerine göre tahmin yürütüyor. Ama insan psikolojisi öyle bir şey ki, karşında dinleyen biri varmış gibi hissedince ister istemez bağlanıyorsun. Bu noktada siz, bu botları bir terapi aracı olarak kullanmak mantıklı mı buluyorsunuz? Yoksa bu, insan ilişkilerinin yerini alabilecek tehlikeli bir alışkanlık mı?
Kendi adıma, teknik destek gibi dar alanlarda botların insanı geçebileceğini düşünüyorum. Mesela bir bankanın müşteri hizmetlerinde çalışan bot, bir insandan daha hızlı ve hatasız cevap verebilir. Ama bir psikolog, bir öğretmen ya da bir arkadaş olarak düşündüğümüzde, iş değişiyor. İnsanın kendine özgü o karmaşık, mantıksız ve bazen saçma tepkileri var. Bir bot, "Neden bugün keyfim yok?" sorusuna geçmiş deneyimlerimden yola çıkarak cevap verebilir, ama o anki iç sıkıntımın sebebini bir türlü anlayamaz. Siz bu ayrımın nerede başladığını düşünüyorsunuz? Yani bir botun "insan gibi" hissettirmesi için hangi özelliklere sahip olması gerekir? Yoksa bu tamamen imkansız bir beklenti mi? Tartışalım biraz.