Son zamanlarda özellikle ChatGPT, Claude, DeepSeek gibi sohbet botları hayatımızın o kadar içine girdi ki, artık bir sorunum olduğunda ilk aklıma gelen şey bir arkadaşıma danışmak değil, bir yapay zekaya yazmak oluyor. Geçen hafta iş yerinde bir ofis politikası sorunu yaşadım, normalde bir meslektaşımla kahve içerken konuşup çözüm arardım ama direkt olarak bot'a "şu durumda ne yapmalıyım" diye sordum. Cevap olarak mantıklı ve duygusuz bir analiz verdi tabii, ama sonra fark ettim ki aslında o an ihtiyacım olan şey bir çözümden çok, birinin beni dinlemesi ve empati kurmasıymış. Sizde de böyle durumlar oluyor mu? Bu botlarla konuşmak gerçek insan ilişkilerimizin yerini almaya başladı mı?
Bir de şu boyutu var: Botlar bize neredeyse kusursuz cevaplar sunuyor, hiçbir zaman yanlış anlamıyor, sabırlı, sinirlenmiyor, unutmuyor. Bu kadar "mükemmel" bir iletişim partneriyle muhatap olduktan sonra, gerçek insanlarla konuşurken daha mı tahammülsüz oluyoruz? Mesela ben fark ettim ki, bir arkadaşım konuyu dağıtınca ya da aynı şeyi tekrar anlatmak zorunda kalınca içimden "keşke bir yapay zekaya anlatsaydım" diyorum. Bu düşünce beni biraz korkutuyor açıkçası. Sizce bu, sosyal becerilerimizin gerçekten körelmeye başladığının bir işareti mi, yoksa sadece yeni bir döneme uyum sağlama sancısı mı?
Son olarak, özellikle gençler ve çocuklar üzerindeki etkisini merak ediyorum. 15 yaşında bir yeğenim var, okul projelerinde bile ilk önce yapay zekaya soruyor, sonra kendi fikrini oluşturuyor. Onunla konuşurken göz teması kurmaktan ziyade ekrana bakmayı tercih ettiğini görüyorum. Bu nesil için durum daha da vahim olabilir mi? Yani bu botlar bir araç olmaktan çıkıp, asıl iletişim kanalımız haline gelirse ne olur? Sizin gözlemleriniz neler, özellikle iş hayatında ya da özel hayatınızda bu dönüşümü hissediyor musunuz?
Bir de şu boyutu var: Botlar bize neredeyse kusursuz cevaplar sunuyor, hiçbir zaman yanlış anlamıyor, sabırlı, sinirlenmiyor, unutmuyor. Bu kadar "mükemmel" bir iletişim partneriyle muhatap olduktan sonra, gerçek insanlarla konuşurken daha mı tahammülsüz oluyoruz? Mesela ben fark ettim ki, bir arkadaşım konuyu dağıtınca ya da aynı şeyi tekrar anlatmak zorunda kalınca içimden "keşke bir yapay zekaya anlatsaydım" diyorum. Bu düşünce beni biraz korkutuyor açıkçası. Sizce bu, sosyal becerilerimizin gerçekten körelmeye başladığının bir işareti mi, yoksa sadece yeni bir döneme uyum sağlama sancısı mı?
Son olarak, özellikle gençler ve çocuklar üzerindeki etkisini merak ediyorum. 15 yaşında bir yeğenim var, okul projelerinde bile ilk önce yapay zekaya soruyor, sonra kendi fikrini oluşturuyor. Onunla konuşurken göz teması kurmaktan ziyade ekrana bakmayı tercih ettiğini görüyorum. Bu nesil için durum daha da vahim olabilir mi? Yani bu botlar bir araç olmaktan çıkıp, asıl iletişim kanalımız haline gelirse ne olur? Sizin gözlemleriniz neler, özellikle iş hayatında ya da özel hayatınızda bu dönüşümü hissediyor musunuz?